Waarom onze school geen minuut stilte hield

De oproep van onderwijsminister Crevits was duidelijk. Alle scholen werd gevraagd om bij de aanvang van de lessen op 22 maart 2017 een minuut stilte in acht te nemen ter nagedachtenis van de terroristische aanslag in ons land, exact een jaar geleden. 

Op onze school was elke leerkracht vrij om deze herdenking te organiseren. Het was geen verplichting. Er werd geen schoolomvattend herdenkingsmoment op touw gezet. Als de oproep van mevrouw Crevits gehonoreerd werd, was dit de beslissing van elke individuele leerkracht met de klasgroep van het eerste lesuur. 

Ik vind het belangrijk om de reden hiervoor te kaderen. 

We trachten elke dag opnieuw onze jongeren actief burgerschap bij te brengen met een kritische kijk op de wereld om hen heen en de manier waarop die wereld hen bereikt via nieuwsmedia, sociale media, etc. 

Onze gedachten gingen afgelopen woensdag inderdaad uit naar de slachtoffers van deze zinloze en gruwelijke daad van blind geweld in Zaventem en Brussel centrum. Een terroristische daad geïnspireerd door een minderheid geradicaliseerde en losgeslagen individuen die een ware en mooie geloofsovertuiging misbruiken om angst in ieders hart te zaaien. Maar onze gedachten gingen ook uit naar alle andere slachtoffers van dit soort geweld: de door ISIS, Al Qaeda,… geïnspireerde aanvallen overal ter wereld (New York, Parijs, Madrid,…) maar ook de ontvoeringen en folteringen door Boko Haram, de vernietiging van natuur- en leefgebieden van minderheden, het doden van onschuldigen door de Van Themsches en de Breiviks van deze wereld,… De lijst is lang. Té lang. En ze verdienen allemaal die minuten stilte. 

Bovendien haalde de realiteit ons woensdag al snel in. We hadden in de namiddag al een tweede minuut stilte moeten houden voor de onfortuinlijke slachtoffers in Westminster, London. En het scheelde niet veel of Facebook was nog een beetje later overspoeld met “Je suis Anvers”-profielfoto’s. Het harde werk van politie- en veiligheidsdiensten stak een stokje voor deze terreurdaad, net zoals ze dat waarschijnlijk al veel vaker deed, zonder dat de burger hier zelfs maar het minste van gemerkt heeft. 

Collectief rouwen en herdenken werkt louterend. Maar als school geloven we meer in een constant proces van reflectie, zelfontplooiing, de ontwikkeling van een kritische geest, etc. Die minuten stilte vormen een mooi gebaar maar ons gaat het erom wat erop volgt. Wat gebeurt er na de stilte na de storm? Daar willen we onze leerlingen in begeleiden en doen groeien.